Rozdział 39

Trish

Podczas nieobecności Ally i chłopaków, przez cały czas gadałam z Tivoltem.

W końcu przyszedł Dez i Austin. Chwilę po nich Ally niosąca stertę patyków, idealnie nadających się na ognisko. Miała niezbyt zadowoloną minę. Postanowiłam się potem spytać, o co chodzi.

- Ally, możemy na słówko?

- Jasne - odpowiedziała, jakby.. obojętnie? Nie wiem, nie znam się. Weszłyśmy do samochodu. Od razu zaczęłam:

- Co się dzieje, Ally?

- A co się może dziać?- spytała nerwowo.

- Przecież widzę, że coś jest na rzeczy! Co, jak co, ale mnie kitu nie wciśniesz.- odparłam spokojnie.

Brunetka westchnęła z rezygnacją.

- Aż tak widać?- popatrzyła na mnie zdziwionym, a jednocześnie zamglonym wzrokiem, jakby miała przed oczyma jakąś sytuacje, wydawała się nie kontaktować.

- Niestety.- rzekłam. Zobaczyłam, że dziewczyna znów jest w innym świecie.- Ally, co się z tobą dzieje?- krzyknęłam jej w twarz, aby się ocknęła. Popatrzyła na mnie zdezorientowana i zamrugała kilkakrotnie. Po chwili wreszcie zebrała się w sobie i zdołała wyrzucić:

- Austin...- zacięła się, a w oczach zabłysnęła pojedyncza łza.

- Austin co?

- Austin.. Chyba coś do mnie czuje.- wyznała.

- To wspaniale! Ale..- spojrzałam na zdruzgotaną przyjaciółkę.- Dlaczego się nie cieszysz? Wydawało mi się, że ty też..

- Może kiedyś, ale teraz? Kiedy nie potrafi się odnaleźć? On nie ma pojęcia, czego chce!- coraz więcej łez spływało po jej policzkach.

- No chodź do mnie.- wyciągnęłam ramiona, a brunetka wpadła w nie i szlochała sobie jeszcze cicho.

Zauważyłam, że Bartek idzie w naszą stronę. Nie sądzę, aby Ally była zadowolona, gdyby chłopak zobaczył ją w takim stanie, toteż zostawiłam ją samą w samochodzie i wyszłam z niego.

- Hej, Trish, mógłbym porozmawiać z Ally?- spytał z serdecznym uśmiechem.

- Najpierw ja.- wciął się mu Austin, który wyłonił się znikąd.

Przeskoczyłam wzrokiem z jednego chłopaka na drugiego.

- Żaden z was z nią teraz nie pogada, Ally.. Śpi.- powiedziałam szybko.

- Śpi?- wytrzeszczył oczy blondyn.- Jest wcześnie!

- Jest zmęczona.- odparłam.- Ma dość. Cała ta sytuacja ją wyczerpuje.

- Daj spokój, Trish.- rzekła stojąca za mną dziewczyna. Wyglądała dość.. marnie. Zapłakane i zaczerwienione oczy, zaróżowione policzki i włosy w strąkach nie wyglądały ani pociągająco, ani atrakcyjnie. Brunetka zapewne zdawała sobie z tego sprawę, ale widać było, że jej to wisi i powiewa.- Jest nieźle.- uśmiechnęła się do mnie porozumiewawczo

- Jezu, Ally, co ci się stało?- przejęty Bartek podszedł do dziewczyny, podczas gdy Austin stał, jak wyryty w kamieniu i przypatrywał się gniewnie zaistniałej sytuacji.

Spojrzałam na niego wymownie, ale nie zwrócił na to zbytniej uwagi, był zbyt pochłonięty obserwowaniem  bliskością, w jakiej byli Ally i Tivolt.

Austin

Myślałem, że wybuchnę. Zrobiło mi się niedobrze od całej tej czułości gostka. Myśli, że tak może! Zna ją przecież od kilku dni! Ja ją znam o wiele dłużej, a do mnie zwraca się wyłącznie jak do przyjaciela.

Nie mogłem już wytrzymać i bez ceregieli opuściłem to przedstawienie.

Spojrzała na mnie zza ramienia Bartka, a ja odwróciłem się i poszedłem przed siebie. Jakieś dwie-trzy minuty później usłyszałem wołanie.

- Austin! Austin, gdzie jesteś?!- Ally krzyczała ledwo słyszalnie. Stanąłem w miejscu i nasłuchiwałem.

Ally

Po tym, jak Austin odszedł poczułam ukłucie w okolicy serca. Żołądek ścisnął mi się z żalu do chłopaka. Bartek chciał mi coś powiedzieć, ale nie dałam mu dojść do słowa, bo ruszyłam w tą samą stronę, co blondyn.

Biegłam, nie do końca pewna, w którą stronę zmierzać. Gęstwina otaczała mnie ze wszystkich stron, niczym labirynt. Poczułam się osaczona. Nie wiedziałam, gdzie iść. Postanowiłam krzyknąć, by odnaleźć Austina.

- Austin! Austin, gdzie jesteś?!- wrzeszczałam z całą mocą, na jaką stać było moje płuca i gardło.

Po kilku minutach znalazłam się na jakiejś polance. Na pniu siedział zamyślony brązowooki.

- Tu jesteś.- westchnęłam i przytuliłam się do chłopaka. On, ani nie przyjął uścisku, ani go nie odparł. Po prostu siedział skamieniały.

- A ty nie z Bartusiem?- spytał z kpiną.

- Nie, szukałam cię.- odparłam, ale nie tak oschle, jak on.

- A po co?- prychnął.

- Bo mi na tobie zależy i chciałabym wiedzieć, co ci leży na sercu. Tak ci przeszkadza to, że rozmawiam z Bartkiem? Co w tym złego?- dopytywałam.

- Przeszkadza mi to. I to bardziej, niż można sobie wyobrazić.. I ja nie wiem, dlaczego tak jest. To frustrujące.- wyznał.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Stałam tak i patrzyłam na Austina jednocześnie lekko rozzłoszczona i rozczulona.

Tivolt<Bartek>

Zdziwiło mnie zachowanie Ally. To, że uciekła dość mocno mnie ubodło (od aut. ukłuło, uraziło), ale nie jestem w stanie długo się na nią złościć. Zastanawia mnie tylko to, czemu tak postąpiła? Ja chciałem jej wyznać, że.. A ona zwiała do Austinka.. Wydawało mi się, że między nimi nic nie ma..

Dallas

No, po prostu nie wierzę! Austin niemal umarł, a teraz nagle wraca do zdrowia! Z mojego planu nici!

Ally miała być zdruzgotana i bliska załamaniu, a teraz jest szczęśliwa i coś czuję, że są teraz razem... Niedobrze, trzeba coś z tym zrobić.

- Dallas! Przestań już maltretować tego manekina!- powiedziała Kira zirytowana. Malowała usta błyszczykiem, a ja akurat kończyłem trening. Byliśmy na siłowni. To znaczy, ja byłem, a ciemnowłosa niedawno przyszła po mnie.

- Muszę być jak najlepiej przygotowany na ostateczny cios dla blondynka..- rzekłem i z uporem nadal kopałem i uderzałem w moją kukłę treningową.

- To już jakaś twoja chora obsesja.- pokiwała głową w namyśle.- Powinieneś przestać. Przecież tobie nawet nie zależy na tej Ally.

- Tak, ale mam dość, że Moon wszystko mi zabiera. Z tym koniec.- podsumowałem swoje słowa ostrym uderzeniem w głowę manekina, co poskutkowało jej odpadnięciem.- Moon, to będzie twoja głowa.- mruknąłem pod nosem i zaśmiałem się. Kira spojrzała na mnie pytająco, na co ja tylko machnąłem ręką. Popatrzyła w moją stronę z politowaniem i wróciła do upiększania swojej już i tak idealnej cery.

Austin

Wymienialiśmy się długimi spojrzeniami, ale tak naprawdę było to tylko dla zabicia czasu. Byłem pewien, czego chcę, ale.. Coś nie pozwalało mi tego wyznać. Jakiś strach, jakbym już to kiedyś przeżył.

- Powiedz mi, dlaczego te wszystkie wybiegi?- spytała po długiej ciszy.

- Ale jakie?

- Słyszałam twoją rozmowę z Dezem. Ty w ogóle wiesz, czego chcesz?- zadała to pytanie tak, jakby przed chwilą grzebała mi w myślach.

- Tak.- odrzekłem twardo, wstając na równe nogi tak szybko, że aż zakręciło mi się w głowie.

- Nie wyglądasz, ani też nie zachowujesz się tak, jakbyś chciał mojego uczucia do ciebie.- wzruszyła ramionami.

Podszedłem do niej i objąłem jej drobną twarz w dłonie.

Ally

Tego się nie spodziewałam. Po cholerę tak dużo powiedziałam? Po co w ogóle się odzywałam? Staliśmy tak blisko siebie.. Dosłownie kilkanaście milimetrów.

Nasze oddechy się mieszały. Wiedziałam, co za chwilę nastąpi...

Coraz bliżej, coraz bliżej. Nasze usta już się stykały, gdy nagle...

- Austin! Ally!

-------------------

Kaśka powraca!!! xD Jak ja dawno tu nie pisałam... Na swoim blogu zrobiłam sobie tygodniową przerwę i nadal uważam, że tak jest dobrze xD pisanie mi w ogóle nie wychodzi, a ten rozdział jest okropny i do tego krótki :/ ale co mogę? Staram się jak mogę...

Opinie pozostawiam Wam :3

~Kasia<3

Zapraszam xD

Hejjo :*

Chcę was tylko poinformować o nowym blogu, którego założyłam razem z JulkąXD i Tori Pa.

Nie myślcie tylko ze zwariowałyśmy!

Ten blog, będzie inny...

Taak, zdradzę wam tylko tyle... nie będzię na nim takiego opowiadania jak tutaj xD

Jak was interesuje to o czym teraz tu gramole i chcecie się dowiedzieć w jakim sensie 'inny', to proszę, zajrzyjcie ;*

http://r5-smiech-to-zdrowie.blogspot.com/

~Refive <3

Rozdział 38

Narrator

- Tak, to ja, we własnej osobie - rzucił szatyn robiąc 'brewki', na co dziewczyny cicho zachichotały.

- Boże, Boże, człowieku, nie wierzę, że cię widzę tu i teraz przede mną! Jestem największą fanką! - powiedziała Ally, po czym podbiegła do chłopaka i przytuliła się do niego. Z tyłu stała wciąż oszołomiona Trish i ich przyjaciele, którzy wciąż nie wiedzieli, co jest grane.

- A co to właściwie jest za koleś? - powiedział Austin z miną wyrażającą zdziwienie, zniechęcenie oraz nutkę zazdrości.

- Sam bym... coś... powiedział o... s...sobie, ale... twoja kole...leżanka mnie... dusi! - wyjąkał wspomniany 'kolo'. Ally jednak nie zwróciła uwagi na jego słowa i nadal mocno go ściskała. W tym momencie Trish się ogarnęła i przybiegła do nich, by odciągnąć przyjaciółkę od chłopaka. Nie dawała jednak rady, więc poprosiła Austina oraz Carla aby jej pomogli. Oni wreszcie odciągnęli nastolatkę, która dopiero zorientowała się, co robiła i zarumieniła się. Wtedy blondyn jeszcze bardziej się zdenerwował i wreszcie przerwał tę 'scenę'. Milczeli jeszcze przez chwilę, aż w końcu blondyn postanowił przerwać tą ciszę, bo bał się, że... bał się że straci przyjaciółkę, chociaż tak naprawdę wiedział, że to niemożliwe.

- No to ktoś mi coś tu wyjaśni? – powiedział powoli, spoglądając na każdego z osobna.

- Eee, ale co dokładnie? - powiedziała Trish.

- No wszystko, kim jest ten koleś i gdzie jest Dez?

- 'Ten koleś’, to jeden z najlepszych, ba! Najlepszy youtuber w Polsce! Nagrywa tak zwane let’s play’e, ma zarąbiste teksty… Uwielbiam go! – powiedziała jednym tchem Ally.

- Ja też! - dodała Trish.

- Hah, to miło – skomentował to wyżej wspomniany chłopak.

- Ciągle nie wierzę! Jakim cudem się tu znalazłeś? Co robiłeś w wozie strażackim? - pytała Ally.

- Noo bo byłem w straży, miałem problemy z komputerem i ten tamten ziomuś powiedział, że nie może się mną zająć, potem wkurzony kazał mi przyjechać tutaj, myślę sobie: ‘Aaa, co tam, jadę!’. No i tak się tu znalazłem – opowiedział.

- Okey, skoro już wszystko mamy wyjaśnione, może rozejrzymy się za śladami waszego przyjaciela? - powiedział Carl.

- No w sumie przydałoby się… - dodał Austin.

Ally

Zaczęliśmy poszukiwania Deza od zadzwonienia do niego. Oczywiście nie odbierał. Następnie przeszliśmy do sprawdzenia naszego busu. Później sprawdziliśmy kawałek szosy, a następnie postanowiliśmy poszukać go w lesie. Nie wiedzieliśmy jednak czy lepiej pójść w jednej grupie czy się rozdzielić. Trish stwierdziła, że lepiej będzie, jak poszukają go 2 grupy. Ja oczywiście byłam z Trish i z NIM! A Austin z moim wujkiem. Co prawda mój blondwłosy przyjaciel nie był zbytnio z tego powodu zadowolony, ale nie zwracałam o dziwo na to zbytniej uwagi. Wiadomo, koło mnie był mój idol! No i jakoś nie byłam w stanie myśleć racjonalnie.
Dez
- O kurcze, gdzie jest to drzewo które mijałem na początku? Wszystkie wyglądają identycznie... – powiedziałem sam do siebie. Szedłem przed siebie nie wiedząc, którędy mogę wyjść. Z każdą chwilą coraz bardziej panikowałem. W końcu nie wytrzymałem i wydarłem się na cały las:
- Niee! Jestem zbyt piękny i zbyt wiele szaszłyków zjadłem żeby umierać! Ja chcę do mamy, i żeby mi dała takiego pysznego szaszłyka z kurczakiem...
Zaraz potem usłyszałem krzyk Austina:
- Dez? To byłeś ty?
- Austin! Tak! To ja! Albo... chyba...ja. Nie czuje się sobą odkąd się zgubiłem i uświadomiłem sobie podczas tej podróży że życie bez szaszłyków jest takie nędzne...
- Weź się drzyj głośniej, bo nie mogę cię zlokalizować! – usłyszałem ponownie.
- Co?! Nic nie słyszę! Czemu mówisz ciszej?! - odpowiedziałem na jakiś szum przypominający głos mojego przyjaciela.
- Chyba się oddalam, Dez, stój w miejscu, a ja idę w drugą stronę! – krzyknął już głośniej.
Po 10 minutach czekania w końcu z dala widać było że poruszają się dwie postacie. Od razu do nich pobiegłem, gdyż byłem szczęśliwy, że wreszcie mnie znaleźli. Dosłownie rzuciłem się Austinowi w ramiona i go przytuliłem z tego szczęścia. On, choć był zdziwiony, odwzajemnił mój gest.
- Okey, skoro cię już znaleźliśmy, może wróćmy do samochodu i w międzyczasie opowiesz nam po co tu przyszedłeś? - powiedział blondyn lekko rozbawiony.
- Jasne. Przyszedłem tutaj bo szukałem... - nie wiedziałem jak im to powiedzieć żeby się nie zaczęli śmiać.
- Szukałeś czego? - ponaglił mnie Carl.
- Noo... Toy Toya.
Oczywiście, tak jak myślałem, oboje zaczęli się śmiać.
- Przestańcie! – mimo wszystko zacząłem się śmiać razem z nimi, jakoś tak, nie wiem, czemu.

Po jakimś czasie się wreszcie uspokoiliśmy. Kiedy to nastało, Austin zaczął się rozglądać.

- Ej, a gdzie są dziewczyny i… on? – spytał.

- O nie, chyba się zgubiliśmy! - krzyknął zmarnowany wujek Ally z przerażeniem.

10 minut później, Trish

Nigdzie nie mogliśmy znaleźć Deza.

Mieliśmy nadzieję, że Austin i Carl go odnaleźli, ale tak czy siak, nigdzie ich nie było.

Co chwilę sprawdzaliśmy, czy nie mamy zasięgu, ale nic z tego.

Miałam już tego dosyć! Dlaczego to zawsze Dez musi nas wpakować w kłopoty?! Byłam zmęczona, głodna i było mi strasznie zimno. Po następnej godzinie, mniej więcej, wpadliśmy na ślad jakiejś leśnej dróżki.

- Może pójdziemy wzdłuż tej ścieżki? - odezwał się nieco ucieszony Bartuś.

- A może lepiej nie? Przecież nie wiemy dokąd ona prowadzi. - prowadziła dyskusję Ally.

- Oj, już daj spokój, przecież i tak nie mamy innego wyjścia! - dorzuciłam po czym szatynka tylko przytaknęła z niechęcią i ruszyliśmy dalej.

Przez całą trasę, która schodziła nam nawet nie wiadomo, kiedy, gadałyśmy z Tivoltem o wszystkim i niczym.

- Tak naprawdę to mam na imię Bartek. - powiedział kiedy już po raz któryś powiedziałyśmy do niego 'Tivolt'.

- Wieemy, ale Bartek to takie zwykłe imię, a Tivolt jednak coś znaczy – odpowiedziała Ally, po czym wszyscy się zaśmialiśmy.

Dez

- Patrzcie! Tam chyba jest jakaś polana! - powiedziałem uradowany, na co każdy się uśmiechnął i z większym entuzjazmem ruszyliśmy do naszego obecnego celu. Po chwili wydostaliśmy się z lasu i byliśmy w miejscu, które było tuż obok znajomej nam drogi. Postanowiliśmy jednak poczekać na drugą grupkę i odpocząć. Byliśmy naprawdę zmęczeni.

Minęło dość sporo czasu, a ich nie było widać. Byliśmy coraz bardziej zmartwieni. W końcu, pomimo, że było dopiero po południe, zasnęliśmy po kolei.

Ally

Podczas naszej drogi, dróżka się urwała, i szliśmy na oślep między krzakami. Nagle usłyszeliśmy pisk. Brzmiał on jakby z ust jakiejś małej dziewczynki. Kiedy przedostaliśmy się już przez chaszcze, ujrzeliśmy przed sobą piękną zielona polanę, śpiącego wujka Carla oraz Deza i płaczącego i piszczącego Austina.

- Austin, co ci jest? – zapytałam powoli.

- Eee... nic, nic, po prostu mam uczulenie na trawę i piszczę z bólu... - powiedział z zawstydzeniem.

- Mogę ci jakoś pomóc? – przysiadłam obok niego.

- Masz chusteczkę? - zapytał z nadzieją.

- Niestety nie.

- Czyli nie możesz mi pomóc. – powiedział bez emocji.

Później zaczęliśmy budzić Carla i Deza.
Nie było to łatwe, przyznam, ale kiedy zrzuciliśmy na nich masę trawy która zaczęła ich łaskotać, od razu się obudzili.

Wkrótce zaczęło się ściemniać. Postanowiliśmy wrócić już do samochodu.

- Austin, możemy pogadać? – zapytał Dez.

- No tak, ale po co? – zapytał zdziwiony blondyn.

- Chodź to się dowiesz. – zaczął nalegać rudzielec i gdy tylko Austin wstał zaciągnął go gdzieś. Z oddali usłyszeliśmy jeszcze tylko:

- Wy idźcie, my niedługo wrócimy!

Tak tez zrobiliśmy.

Kiedy stanęliśmy przy busie od razu przypomniało nam się po co Bartek przyjechał wozem strażackim.

Krowa nie ruszyła się nawet o centymetr. Siedziała w tym samym miejscu, w tej samej pozie i z tą samą groźną miną nie znoszącą sprzeciwu.

Postanowiliśmy że problem z bydłem na środku drogi rozwiążemy następnego dnia. My mieliśmy spać w naszym aucie, a Tivolt w swoim.

- Wujku, tak w ogóle to czemu Dez poszedł do lasu? Żebyśmy go musieli szukać? To byłby idiotyczny powód. – powiedziałam z ironią.

- Jest jeszcze bardziej idiotyczny. – rzucił Carl po czym zaczął się śmiać.

- Przestań się chichrać i mi powiedz. – powiedziałam.

- Noo, boo, on… poszedł szukać Toy Toya! – powiedział przez śmiech, pomimo, że nie było to tak śmieszne za jakie on to uważał.

Jednak każdy z nas też zaczął się śmiać.

Dez

- No i? – powiedział mój zniecierpliwiony przyjaciel.

- Co? – odpowiedziałem mu pytaniem.

- Jak to co? Po co mnie tu zaciągnąłeś?  - powiedział nieco podejrzliwie.

- Chodzi mi o Ally. – powiedziałem jakby to było coś normalnego.

- Ale co się stało? Czemu o nią? – pytał zdziwiony.

- Przecież widziałem jak patrzysz na nią i tego chłopaka.

- Niby że jak?

- Jakbyś był zazdrosny. – odpowiedziałem na luzie.

- Ja? Zazdrosny?! Chyba ci się przewidziało…

- Na pewno? Bo wiesz, pomimo że mnie trochę z wami nie było, widzę co się dzieję.

- Tak, na pewno. – powiedział bez przekonania.

- Coś ci nie wierzę. – powiedziałem z ironią.

Ally, dwie minuty wcześniej.

Postanowiliśmy rozpalić ognisko, więc poszłam po trochę gałęzi.

Kiedy przechodziłam obok jednego dużego drzewa, usłyszałam pewne głosy.

Pomyślałam, że to mogą być chłopaki.

Wiem, że to nie ładnie podsłuchiwać, ale pomyślałam, że mogę dowiedzieć się czegoś ciekawego.

- No dobra! Może trochę… bardzo! Nawet nie wiesz jak mnie ten gość wkurza! – usłyszałam głos, rozpoznałam, że należy on do Austina.

- Ally ciągle tak się do niego tuli, łazi z nim i zachowuje się jakby się w nim zakochała. – ciągnął dalej.

Miałam ochotę do niego podejść i… w sumie nie wiem co bym zrobiła.

Bo nie byłam na niego jakoś bardzo zła. To że mówił tak o Bartku bardzo mnie zdenerwowało, ale jak tak mówił że jest zazdrosny, było takie słodkie…

- Stary, nie wiem co mam ci doradzić… zacząłem tą rozmowę tylko po to żeby ci to uświadomić, lub abyś raczej to ty mi się do tego przyznał, ale tak naprawdę to nie wiem co powinieneś zrobić. Może na razie wróćmy już do reszty, a do tej rozmowy wrócimy jeszcze kiedyś. – powiedział Dez.

- Woow, jakie mądre słowa Dez – odezwał się Austin, na co zachciało mi się śmiać. Później usłyszałam, że zaczynają iść w moim kierunku, więc ja też po cichu zaczęłam się wycofywać i poszłam szukać więcej badyli.

************************

Jeej, na reszcie skończyłam! :D

A więc tak, kiedy ten rozdział miał ponad 1000 słów, pisałam z Julką na zmianę, a końcówkę napisałam sama, ponieważ ona musiała już iść.
Ogólnie za to, że tak długo nas nie było, postanowiłam napisać dłuższy rozdział, i nie chciałam przerywać w nieodpowiednim momencie, dlatego ten oto rozdział jest najdłuższym w historii tego bloga xD Ma 1640 słów, mam nadzieję, że nie jest to dla was za mało ;)

W sumie to właśnie Julka miała wstawić ten rozdział, ale nie mogła, a nie chciałyśmy abyście musieli dłużej czekać. Mam nadzieję, że się wam ten rozdział chociaż troszkę podoba, i bardzo przepraszam że musieliście tak długo czekać!   

Wiem, wiem, pewnie myślicie sobie że tak samo piszę za każdym razem podczas naszej dłuższej nieobecności, ale tym razem jeśli chodzi o mnie, na prawdę nie dałam wcześniej rady, nie było ze mną dobrze, ale już jest dużo lepiej, więc mam nadzieję że mi chociaż trochę wybaczycie :*

Liczę na wasze opinie pod rozdziałem oraz że nie przestaliście czytać tego bloga! <33

Paa! ;********

~Refive xD

Rozdział 37

Kiedy Dez w końcu upchnął te swoje klamoty do busa wujka Ally, mogliśmy wsiąść do środka. Miejsca było na tyle dużo, że każdy się zmieścił. 

Ally 

Rozsiedliśmy się wygonie w swoich fotelach. 
Po 15 minutach jazdy zobaczyłam jak Dez powoli wyciąga swoją dłoń w kierunku łysiny wujka. ( zapomniałam dodać że wujek Ally nie ma włosów ;P ) On nic nie wiedząc jechał spokojnie nucąc sobie piosenkę lecącą w radiu. Pięć minut później ja, Trish i Austin nie mogliśmy wytrzymać ze śmiechu. Kiedy nasz rudowłosy przyjaciel zaczął macać gładziutką głowę Carla, on krzyknął w niebo
głosy z przerażenia i zdezorientowania. 
- Co ty robisz?! – zapytał. Dez nagle wydał się zawstydzony. 
- Jaa.. tego no... ja... 
- Daj mu spokój, wujku – powiedziałam. 
Dalej nie mówiliśmy o tym. 
- Carl, jaką ty masz piękną głowę, w życiu piękniejszej nie widziałem – Dez powiedział nagle. Wszyscy spojrzeliśmy się na niego dziwnie. On tylko odwrócił głowę w kierunku okna i udawał, że nic się nie stało. Przez jakiś czas siedzieliśmy cicho. Po tej jakże długiej chwili doszły mnie śpiewy z tylnego siedzenia. Odwróciłam się tam, to był Dez.
- W więziennym szpitalu na zgniłym posłaniu nieznany młodzieniec umiera, pierś mu się porusza, w powolnym konaniu, błędnymi oczami przebiera! 
Wszyscy spojrzeliśmy się na niego z przerażeniem w oczach, nawet wujek przystanął na środku skrzyżowania ze zdziwienia. 
- Eee... o co chodzi? Coś się stało? - zapytał zdziwiony rudzielec. 
- No ta twoja piosenka… - zaczął Austin. 
- …jest dziwna – dokończyła Trish. 
- To zaśpiewajmy inną – zaproponował nasz przyjaciel. 
– Znacie to? Komar to jest zwierzę, kurwa jego mać… 
- Jak cię nie ujebie, to nie może spać! Hej, czy widzisz komara, jak mu dupa świeci, przypierdol mu gazetąąąą, wyżej nie poleci! – zawtórowaliśmy mu. Jak moglibyśmy tego nie znać? 
Jechaliśmy jeszcze kilka godzin śpiewając różne fajne piosenki, aż w końcu się ściemniło. Samochód został zaparkowany na poboczu drogi, a my położyliśmy się wygodnie w siedzeniach i zasnęliśmy. Kiedy otworzyłam rano oczy, wujka z nami nie było. Wszyscy wyszliśmy z samochodu. Zobaczyliśmy przed nim ogromnego woła, a tak konkretniej krowę. Zaniemówiliśmy. 
- C…co to ma być? Krowa na środku drogi?? – usłyszałam obok siebie głos Austina. Ja jeszcze nie bardzo mogłam mówić, zbyt zaskoczona byłam. Reszta chyba też. 
- No właśnie się zastanawiam… Co mam z nią zrobić? – powiedział mój wujek. – Przejechać nie mam jak. 
- Zadzwonię na straż pożarną! - rzucił szybko Dez i od razu wybrał numer. Nie byliśmy pewni czy akurat oni nam pomogą, ale coś zrobić musieliśmy. 

5 minut później, straż pożarna 

- Przepraszamy, ale akurat w tej chwili nikt od nas nie może do państwa przyjechać, najwyżej za jakąś godzinę, albo dłużej, ponieważ jeszcze jest parę osób które czekają na pomoc jak ściągnięcie kota lub innych rzeczy, tak, na pewno, do widzenia - powiedział mężczyzna po czym odłożył słuchawkę. 
- A kiedy mi pomożecie? Przecież wyraźnie powiedziałem, że od mojego komputera, gdzie mam bardzo ważne nagrania wylatują jakieś iskry! - rzucił zdenerwowany chłopak czekający w remizie od ponad godziny. 
- Na prawdę nie ma pan co robić?! 
- No właśnie nie! 
- To niech pan weźmie kluczyki które leżą na moim biurku i pojedzie wozem strażackim pod adres który zanotowałem i leży obok kluczy! - rzucił oczywiście nie poważnie. 
- Dobrze – powiedział chłopak, po czym zniknął z oczu starszego pana. 

10 minut później, ekipa A&A

- No to co robimy? - zapytał po raz setny mój wujek.
Nie mieliśmy pojęcia, co robić.
Nagle usłyszeliśmy syrenę straży pożarnej.
Po chwili obok nas stanął ich wóz.
- Mieli nie przyjeżdżać, nie? - spytałam.
- Taak... - potwierdził wujek.
Z samochodu wyszedł kierowca. Byłam zaskoczona, tak, jak Trish.
- Tivolt?!

  **********

Heeeyoo! Nareszcie wstawiłam ten rozdział, w sumie to w całości napisałyśmy go razem z Julką dzisiaj :3

Mam nadzieję że nie gniewacie się na nas bardzo i jeszcze czytacie tego bloga.

I tak przy okazji dzięki wam wielkie za ponad 39000 wejść ;*

Hmmm... tak się zastanawiam co by tu jeszcze dodać xD

Może tylko to że mam strasznie dużo nauki, a właściwie to masę ćwiczenia na instrumencie, a Julka ma jeszcze więcej bo musi się bardzo dużo uczyć do sprawdzianu gimnazjalnego, w każdym bądź razie, chcę żebyście wiedzieli że nie dodajemy rozdziałów nie z lenistwa, lecz z braku czasu.

Mam nadzieję że nas zrozumiecie, bo wy z pewnością nie macie lżej.

Buziaki ;***

~Refive <333

New blog!

Sieema!
Chciałam was zaprosić na nowego bloga którego założyłam z Julką Owedyk i Tori Pa
Jeżeli chcecie to zajrzyjcie! <333
Będziemy tam zamieszczały opowiadanie o Raurze, lecz nie o Miłości xD
http://loveandhatenoway.blogspot.com/ 
Dobra, więcej już wam nie zawracam głowy

Papap! ;***


~Refive xD

Rozdział 36

- Aaaa! – krzyknęłam w niebo głosy ze strachu.

Austin aż podskoczył.

- Ałaa, moje uszy. Możesz tak nie krzyczeć? – zapytał.

- Ally! Jesteś tam? To ja, wujek Carl. – odezwał się głos z korytarza. Szybko wyszłam z mojej kryjówki i otworzyłam drzwi.

- Tak jestem. Cześć wujku. – przywitałam się, po czym Austin zrobił to samo, kiedy już wygramolił się zza telewizora.

- Czemu siedzieliście zamknięci w pokoju? Napisałaś do mnie Ally że będziecie czekać na zewnątrz.

- Eee. No bo… zobaczyliśmy zombie… - powiedziałam po cichu.

- Hahaha, zombie? Gdzie? – wujek zadawał pytania przez śmiech.

- Ale nie śmiej się. – powiedziałam nieco oburzona.

- Oczywiście, wierzę ci, chodź, pokaż, gdzie widzieliście to paskudne stworzenie? – mówił nadal się uśmiechając, i wyraźnie powstrzymując od śmiechu.

Ja zgromiłam go tylko groźnym spojrzeniem i zaprowadziłam na dwór. Mój przyjaciel wlókł się powolnie za mną.

Kiedy na ławce ujrzałam to okropne zombie, krzyknęłam tylko, i schowałam się za mojego wujka.

- Hahahaha! – wybuchł jeszcze głośniejszym śmiechem.

Trish

- Dzień dobry, pan pewnie jest wujkiem Ally. – powiedziałam miło.

- Tak, witaj. – odpowiedział mi mężczyzna przez śmiech.

- Można wiedzieć z czego pan się śmieje? – zapytałam zdziwiona.

- Oni myśleli, że..haha… że ty jesteś zombie. – powiedział a mnie zamurowało, i po chwili dołączyłam do niego.

Razem śmialiśmy się wniebogłosy.

Po chwili widząc że oboje się śmiejemy, Ally podeszła do nas.

- Cześć Ally! – powiedziałam uśmiechnięta.

- TttTrish?! – zapytała z niedowierzaniem.

- Serio pomyliliście mnie z zombie? – zapytałam.

Zapanowała chwila ciszy.

Ally

- Eee.. noo… tak jakby… - powiedzieliśmy razem z Austinem zawstydzeni.

- Przepraszam was za mój wygląd, ale miałam mały wypadek, chciałam się przebrać, ale nie chciałam się spóźnić…

- Spokoo… - rzuciłam zdziwiona.

- A gdzie Dez? – zmieniła temat moja przyjaciółka.

- Nie było go tutaj… zaraz do niego zadzwonię. – wykrzykną Austin. Zaczął wyciągać komórkę, ale po chwili przestał i dodał: - zapomniałem że jeszcze nie wziąłem od niego numeru telefonu…

- To ja do niego zadzwonię. – rzuciłam, po czym  wyjęłam z kieszeni komórkę i wykręciłam numer do przyjaciela.

- Nie odbiera. – dodałam po chwili oczekiwania.

- Idzie! – krzyknęła czarnowłosa.

Po chwili wszyscy ujrzeliśmy rudzielca.

Ale on jakby zrobił wielkie, przestraszone oczy, zaczął się drzeć że chce do mamy i uciekał gdzie pieprz rośnie.

- Hahaha, Trish, widzisz? Nie tylko my cię pomyliliśmy z zombie. – powiedziałam przez śmiech.

- Dobra, to ja biegnę po niego za nim ucieknie gdzieś i nie pojedzie z nami! – krzyknął mój przyjaciel i po chwili już go nie było.

- To może ja już spakuję wasze walizki? – zaproponował wujek.

- Okey – powiedziałam uśmiechnięta i poszłam po walizki.

Z oddali usłyszałam tylko jak Trish coś krzyczy że zapomniała walizek, i zaraz wróci.

Ja z niedowierzania pokręciłam tylko głową i weszłam do salonu, gdzie stały moje cztery walizki, i jedna Austina.

Najpierw zaniosłam do auta dwie moje, później kolejne dwie, a na końcu Austina.

Kiedy usiadłam na ławce zmęczona wkładaniem walizek, Zobaczyłam, że Trish powoli wlecze się z 3 ogromnymi walizkami, większymi od moich.

Szybo o niej podbiegłam i pomogłam jej donieść jedną, a raczej dopchać. Nawet na kółkach wydawało się jakby ważyła ze 100 kilo.

- Jak ty to tutaj? – zapytałam z niedowierzaniem.

- A ja wiem? – odpowiedziała mi po czym zaczęła wkładać walizki do bagażnika.

Oczywiście mój wujek jej pomógł.

- Ej, a czemu ja musiałam moje walizki sama wkładać? – powiedziałam udawając foch.

- Przecież twoje były lżejsze;. – odpowiedział beztrosko.

- Och, niech ci będzie wujku.

Austin

- Jesteśmy! – krzyknąłem zadowolony, że już nie muszę dźwigać tych ciężarów Deza.

On miał pięć ogromnych walizek!

- I co? – powiedziała chytrze Ally.

- Co co? – odpowiedziałem udając że nie wiem o co chodzi.

- Nie udawaj, przecież wiesz o co chodzi! Mówiłam, że tylko ty będziesz mieć jedną walizkę! – powiedziała z uśmieszkiem.

- No dobra, niech ci będzie, wygrałaś. A teraz pomóżcie nam wsadzić te klamoty Deza do samochodu. – powiedziałam zmęczony.

- Ej, ja nie mam klamotów! Tam są same potrzebne rzeczy, i praktyczne ubrania! – krzyknął obrażony rudzielec.

- Serio? – zapytałem z ironią.

- Tak, no na przykład nadmuchiwana tratwa do pływania na błocie! – powiedział z siebie dumny.

Ja tylko zacząłem się śmiać, ale już nic nie mówiłem, bo chciałem mieć pakowanie za sobą.

- Jak nie chcesz nie musisz mi pomagać. – powiedział Dez. – Dam sobie radę sam.

- Okey, jak chcesz, chętnie sobie popatrzę. – powiedziałem i zacząłem obserwować jak mój przyjaciel męczy się z wkładaniem swoich walizek, a raczej klamotów.

@@@@@@@@@

Heejka!

OMG, nie wiedziałam że ten rozdział wyjdzie mi aż tak nudny!

Przepraszam was bardzo za to.

Po prostu mi się przedłużyło... znowu xD

Mam pomysł co się może stać na wsi, ale tylko jeden, nie mam pomysłów co się może stać podczas ich podróży na wieś ;P

Jak macie jakieś pomysły to błagam, napiszcie w komentarzu.

i oczywiście oceńcie rozdział <3

Paa! ;***

~Refive xD

Rozdział 35

Następny dzień

Trish

Po długim i bezsensownym leżeniu na łóżku bez ani minuty zaśnięcia, w końcu wstałam. Spojrzałam się na zegarek. Wskazywał on za kwadrans piątą, oczywiście nad ranem. Byłam strasznie zmęczona, ale myśl, że być może nie będzie internetu, dopiero teraz nie dawała mi zasnąć. Nie o to chodziło, że byłam jakoś uzależniona od komputera, czy coś, po prostu brak kontaktu ze światem zewnętrznym na tydzień wydawał mi się nieco straszny. Kiedy miałam podejść do szafy aby wybrać ubrania na podróż, odezwał się mój żołądek. Oczywiście to, że byłam niesamowicie śpiąca nie wystarczało, i musiałam być również niesamowicie głodna.

Zeszłam  powolnym krokiem do lodówki, a kiedy już ją otworzyłam, w końcu otworzyłam oczy.

Jednak zrobiłam to ze zdziwienia, ponieważ lodówka była zupełnie pusta. Byłam strasznie zdziwiona jak to się mogło stać. Zawsze nawet się jej nie dało domknąć.

Zdenerwowana nieco tą sytuacją, wróciłam do mojego pokoju i ponownie podeszłam do szafy.

 Wyjęłam z niej jakieś wygodne spodnie i bluzkę z długim rękawem. Po drodze do łazienki wzięłam jeszcze bieliznę, i biżuterię. Kiedy byłam gotowa do wyjścia, skapnęłam się, że miałam być u Ally dopiero na 10:00.

- Trudno, jestem głodna i nie mam co robić. – rzuciłam wkurzona i  ruszyłam w kierunku drzwi.

Patrzałam przed siebie, i nawet nie zauważyłam, kiedy leżałam na ziemi.

3 godziny później

- Ałć… - cicho jęknęłam otwierając przy tym oczy.

Powoli wstałam cała obolała.

Rozejrzałam się wkoło i zaczęłam analizować jak mogło dojść do mojego upadku.

Zobaczyłam, że wszędzie porozwalane są produkty spożywcze, porozbijane jajka, rozgniecione warzywa, i rozlany olej przez który się poślizgnęłam.

- No nie… jak te wszystkie rzeczy się tu znalazły?! – krzyknęłam już bardzo rozzłoszczona.

W takim stanie oczywiście nie mogłam nigdzie iść.

Nie dość że byłam wściekła, to jeszcze cała brudna.

Wchodząc z powrotem do mojego pokoju spojrzałam na wyświetlacz komórki,  którą wyjęłam w mojej tłustej od oleju torebki. Widniała na nim godzina 9:40.

- Co? O nie, spóźnię się! – powiedziałam zaniepokojona i szybko wybiegłam z domu, nawet go nie zamykając.

Ally

- Ale to przecież normalne! To niemożliwe jak ty spakowałeś się w tak małą walizkę. – prowadziłam dyskusje z blondynem.

- Nie prawda. Zobaczysz, że tylko ty będziesz miała 4 walizki. – powiedział z ironią Austin.

- Jasne, jasne. – powiedziałam kpiąc z tego co powiedział.

- Czy ty mi coś zarzucasz? – powiedział nieco oburzony.

- Ja? Niee, no co ty… po prostu myślę, że to tylko ty będziesz mieć jedną walizkę. – powiedziałam spokojnie.

- No na pewno… - rzucił, po czym zaczął się głośno śmiać.

- Czy ciebie coś śmieszy? – powiedziałam zdezorientowana.

- A jak myślisz? – zapytał cały czas idę śmiejąc.

- Noo… nie wiem?

- Kłócimy się ile walizek powinno się wziąć!

- No tak – stwierdziłam również zaczynając się śmiać.

- Skoro już się śmiejemy, to wiesz jaki miałam głupi sen? – dodałam przez śmiech. – Śniło mi się, że weszłam do mojej kuchni, a na stole stało jakieś dziwne łóżko. Nie wiem nawet czyje. – powiedziałam będąc już w euforii głupawki.

- Przecież jak dzisiaj byłem w twojej kuchni i widziałem ten stół to był mały, jak żeś tam zmieściła to łóżko? – był bardzo zaciekawiony, a równocześnie niesamowicie rozbawiony.

Śmialiśmy się już właściwie nie wiadomo z czego.

- Skąd mam wiedzieć, przecież to sen. Sama byłam zdziwiona! - Wybuchłam jeszcze głośniejszym śmiechem ( Julka, ty już tam wiesz o co mi chodzi z tym łóżkiem xD )

Kiedy Austin nagle przestał się śmiać, spojrzałam się na niego zdziwiona.

On tylko patrzył się z przerażeniem w punkt za mną.

Obróciłam się, i ujrzałam coś strasznego.

- Zombie!!! – krzyknęłam w niebo głosy i zaczęłam uciekać, a blondyn za mną. Schowaliśmy się w moim pokoju, zamknęliśmy drzwi na klucz, sprawdziliśmy dokładnie okna i balkon, po czym zasunęliśmy rolety.

Co chwilę ktoś dzwonił do drzwi.

Ja się jednak strasznie bałam i siedziałam za telewizorem wtulona w mojego przyjaciela.

- Ally? Co to było? – powiedział trzęsącym się głosem Austin.

- Nie wiem, ale wyglądało jak zombie. – powiedziałam jeszcze bardziej wystraszona.

- Jesteś pewna? Zombie przecież nie istnieją… chyba. – rzucił, po czym zapadła między nami cisza.

Zaczęliśmy się wsłuchiwać w otoczenie, i słuchać, czy ktoś nie idzie. Nagle usłyszeliśmy pukanie do drzwi.

*********************

Siemka!

Na samym początku przepraszam was najmocniej na świecie, za to, że tak dawno nie dodałam żadnego rozdziału.

Po prostu nie miałam czasu, a i tak mam jeszcze masę obowiązków do wykonania, ale nie chciałam abyście musieli dalej czekać.

Ten rozdział dedykuję Natalie i Vicki, które najbardziej czekały na ten rozdział i dawały mi motywacji do działania xD

Piszcie koniecznie w komentarzach co sądzicie o tym rozdziale, mi się za bardzo nie podoba, ale ja już tak mam xD ;P

Papap ;***

Refive <3